Moim skromnym zdaniem blues zniknął już ze scen dawno, jeszcze  pojedynczo gdzieś o niego walczą. W sumie dzisiaj już prawie nikt tego nie dostrzega. Uznaje się powszechnie spotykane rockowe granie jako bluesa, no i tak jest o zgrozo z braku kompletnej edukacji oraz świadomości muzycznej. Ten fenomen nie jest tylko polski, dotyczy całego świata.
Od  lat 60-tych, kiedy to biali się wzięli za bluesa nie rozumiejąc go, wtedy „odarli” go z tego, co było w nim najpiękniejsze, przez zwykły brak wglądu w tę muzykę, jej kulturę itp. Odarli bluesa z półtonów, zawodzenia, specyficznej poetyki, rytmu, biorąc wyłącznie „schemat harmoniczny 12 taktów”. Na tym gruncie powstał biały rock ze schematem bluesa, czyli gatunek, który ma tylko tyle wspólnego z bluesem, co sam schemat harmoniczny. Do dzisiaj ów gatunek białego rocka na schemacie bluesowym jest wszędzie lansowany i bez zastanowienia nazywany bywa niesłusznie, po prostu bluesem. Tutaj dokonano skrajnego przedefiniowania bluesa. W ten sposób do harmonii bluesowej wkradła się agresywna emocjonalność, zniknął bluesowy łagodny, duchowy feeling, wraz za tym pojawiło się inne metrum głównie 4/4 zamiast ósemkowych podziałów, które kochali czarni muzycy. Białym zawsze było łatwiej grać na 4/4 niż na 12/8. Tymi elementami całkowicie starto cały piękny i głęboki idiom bluesa uzyskując głośną muzykę jak się później okazało dobrą na sprzedaż.
Trzeba pamiętać, że blues jest wtedy, gdy bierze się go w całości, nie wystarczy wyciągnąć z niego samej harmonii, to już nie jest blues. Zatem śmiało można powiedzieć, że blues nigdy nie wywędrował z Delty Mississippi, on tam wciąż jest(pozostała wcale nie mała grupa czarnych muzyków, którzy w pewien sposób do dziś są dyskryminowani muzycznie, protestują). Zawsze czarni muzycy chcieli grać true bluesa, bo to ich forma artystyczna, a nie rocka. Dzisiaj można zauważyć, że idą w stronę soul bluesa – łaczą bluesa z jego pokrewnymi gatunkami takimi jak soul, gospel itp. Mieszanie rocka ze schematem bluesa to specjalność białych (Jimmie Hendrix grał bluesa używając różnych schematów harmonicznych, co zostało niesłusznie nazwane rockiem).
Show business wiedział doskonale, że prawdziwego bluesa ciężko będzie sprzedać, dlatego zrobiono z konia(blues) osła(rock ze schematem bluesa), a tego już można było sprzedać. Niby przypomina konia, ale to osioł, też ma cztery nogi, ale to niechybnie nie jest koń, to osioł.
Odkąd osioł jest na rynku koń cały czas w stajni stoi. Nie ma prawa bytu blues – zniknął jego stylistyczno – duchowy wyraz, rozwinął się natomiast „ersatz blues”, na którego temat rozpisują się niekompetentni, nieuświadomieni, niedoedukowani itp. Dla wielu słowo blues ma zła konotację, albo już nie ma kompletnie znaczenia, ewentualnie służy jak pokrywka, którą można nakryć właściwie każdy gar. Zatem „wszystko” i „nic” – to obecny stan bluesa.

Afro-amerykanie czasami protestuja w Stanach przeciwko dyskryminacji muzycznej, pisząc listy otwarte, przykładem jest Ronnie Stewart, muzyk, executive director of Bay Area Blues Society, ale to jest kropla w morzu dyskryminacji i odrzucaniu bluesa dzisiaj. Środowiska czarnych nie mają nic do powiedzenia na temat bluesa, ponieważ nie są dopuszczani, decydenci środowiskowi to zazwyczaj biali, którzy niestety będą lansować białego rocka. Z kolei afro-amerykanie przespali pewien moment, nie biorąc w swoje ręce losu całego dziedzictwa bluesowego, by zabiegać o to by blues był uznawany i szanowany nie tylko jako gatunek muzyczny. Wielu z nich wstydziła się swej trudnej historii, w ten sposób odstąpiono od promocji true bluesa, przyjęła się natomiast komercja rockowa. Smutne to, ale prawdziwe, można niedowierzać, ale to są zjawiska zaistniałe.

Leroy Jones, narrator i czarny poeta północnoamerykański, twierdzi, że w "shout" (rozdzierającym krzyku wydawanym przez kolorowych pieśniarzy) zawierają się pytania i odpowiedzi dotyczące życia afrykańskiej zbiorowości, zniewolonej na północnoamerykańskim kontynencie. Jej pierwszy muzyczny manifest znajduje swe ujście w pieśni ewangelicznej, czyli gospel: źródle całego bluesa, stanowiącego – ze względu na swoją zawartość oraz charakter społeczny – głos czarnego ludu, zamieszkującego należącą do białych Amerykę Północną
                                                                        

                                                         Fragment z cyklu "Mistrzowie Bluesa"